+100%-

TWO Chapter 170 ครูฝึกสอน

เมื่อคำนึงได้ว่าปิงเอ๋อเพิ่งจะเข้ามา โอหยางโชวก็ไม่ปล่อยให้เธอไปอยู่อาคารด้านทิศตะวันออกเพียงคนเดียว เขาให้เธออยู่ในอาคารหลักกับเขา

โอหยางโชวไม่ได้ทำอะไรมากนักในตอนเช้า เขาพาปิงเอ๋อเดินไปรอบๆเมืองซานไห่

ม้าฉิงฟู่ที่น่าเกรงขาม, สัตว์ประหลาดเหนียนฯลฯ ทั้งหมดทำให้เธอต้องประหลาดใจและตกตะลึง

เมื่อรู้ว่าลอร์ดของพวกเขามีน้องสาวคนใหม่ ทั้งชาวเมืองและข้าราชการในคฤหาสน์ ทุกคนมีความยินดีเป็นอย่างมาก สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่า ลอร์ดของพวกเขายึดถือ ประเพณีครอบครัว ซึ่งมันสำคัญมากในสมัยโบราณ

ฉีสือคอยอยู่ข้างๆปิงเอ๋อ เพื่อดูแลการใช้ชีวิตและความต้องการในชีวิตประจำวันของเธอ ด้านโอหยางโชว จึงเหลือเพียงปานเซี่ยเท่านั้นที่คอยดูแลเขา จริงๆแล้ว เขาไม่ได้ต้องการให้คนมาดูแลและบริการเขามากนัก

ในช่วงบ่าย ฉีสือยังคงเดินไปรอบๆเมืองกับปิงเอ๋อ

ส่วนโอหยางโชวกลับไปที่สำนักงานของเขา และเริ่มจัดการงานของรัฐบาลทั้งหมด

เขาหยิบเอกสารมาจากผู้จัดการโรงผลิตอาวุธ สูคุน ในเอกสารได้กล่าวถึงว่า พวกเขาได้รวมเทคนิคการสร้างดาบถังและหอกยาว มาทำเป็นเทคนิคการสร้างทวน

จากอาวุธทั้งหมด ที่ง่ายที่สุดก็คือหอก เมื่อรถรบปรากฎขึ้น ทหารที่โจมตีอยู่บนรถรบ ใช้เก่อ(dagger-axe)เป็นอาวุธ แต่เมื่อทหารม้าปรากฎตัวขึ้น พวกเขาได้รวบรวมข้อดีของเก่อและหอก กลายเป็นง้าว ง้าวค่อยๆกลายเป็นอาวุธหลักของทหารม้าช้าๆ

เมื่อเกราะหนักปรากฎขึ้น เพื่อเพิ่มพลังให้อาวุธ อาวุธหลักของทหารม้าจึงกลายเป็นทวน รูปลักษณ์ของทวนเป็นเช่นเดียวกับหอก เพียงแค่มันถูกสร้างด้วยวัสดุที่ดีขึ้นและแข็งแรงขึ้น

แกนหลักของทวนทำจากไม้ โดยทวนระดับสูงจะใช้ไม้พยุงเป็นแกนหลัก น่าเศร้าที่วัสดุที่มีค่าเช่นนี้ ยังหาไม่พบในดินแดนของเมืองซานไห่

ด้วยทวนนี้ อุปกรณ์ของทหารม้าเกราะหนักเมืองซานไห่จึงครบถ้วนสมบูรณ์ ตอนนี้ สิ่งที่พวกเขาขาดอยู่ก็คือ ครูฝึกสอน ที่จะฝึกสอนทหารม้าเกี่ยวกับการใช้ทวน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ โอหยางโชวก็นึกถึงฉินฉีอ๋องจากเมืองซุ่นหลงในทันที

เขาไม่ลังเล และกล่าวในช่องพันธมิตรว่า “ขอความช่วยเหลือจากเมืองซุ่นหลงหน่อย!”

“พี่ใหญ่หวู่ยี่มีอะไรหรือ?” ซุ่นหลงเตียนเซว่ตอบทันที

“อะแฮ่ม ข้าต้องการยืมขุนพลฉินฉีอ๋องของเจ้า เราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเงื่นนไงกันได้”

“ว้าว โอกาสที่จะเอาเปรียบพี่ใหญ่หวู่ยี่มาแล้ว” กงเฉิงซีกล่าวขึ้น

“พี่ใหญ่หวู่ยี่ ขุนพลฉินฉีอ๋องเป็นขุนพลของข้า ข้าคงไม่สามารถปล่อยเขาไปได้ง่ายๆ”

ตามที่คาดไว้ เด็กน้อยนี่เริ่มจะโก่งราคา โอหยางโชวไม่ต้องการให้เป็นไปตามจังหวะของเขา เขาเสนอว่า “ดาบถัง 10 เล่ม/วัน ไม่น้อยกว่าครึ่งเดือน”

จากข้อเสนอของเขา ดาบถังมีราคาเล่มละ 5 เหรียญทอง 10 เล่ม คิดเป็น 50 เหรียญทอง ถ้าซุ่นหลงเตียนเซว่ยังไม่พอใจกับมัน เขาก็คงจะโลภมากเกินไป

“ดีล!” ในความเป็นจริง นี่เกินความคาดหมายของเขามากแล้ว

“ว้าว ซุ่นหลง เจ้าได้เงินก้อนใหญ่เลย จูโชวของข้าก็เช่าได้นะ ข้าสามารถให้ส่วนลด 20% ได้เลย” กงเฉิงซีกล่าวอย่างอิจฉา

“ทำไมข้าถึงต้องเช่ากงเฉิงซี เจ้าควรจะให้เขากับข้านะ ตั้งราคามาเลย ข้าพร้อมจ่าย” โอหยางโชวล้อเขา

“เฮะเฮะ จูโชวไม่ได้มีไว้ขาย”กงเฉิงซียังคงมีสติ

“ซุ่นหลง เทเลพอร์ตเขามาวันนี้เลย เราจะเริ่มจากวันนี้” โอหยางโชวกล่าว

“ไม่มีปัญหา เขาจะเรียกเขามาเดี๋ยวนี้แหละ” ซุ่นหลงเตียนเซว่ตกลง

โอหยางโชวลุกขึ้น และออกจากคฤหาสน์ของลอร์ด เขาเดินไปที่ประตูเทเลพอร์ตเพื่อรับฉินฉีอ๋อง

ตามที่คาดไว้ 10 นาทีต่อมา เขาก็เทเลพอร์ตมา “คำนับท่านลอร์ดหวู่ยี่”

“ข้าคงต้องกวนขุนพลฉินแล้ว สำหรับเหตุผลที่ท่านมาที่นี่ ข้าคิดว่าลอร์ดของท่าน คงจะบอกท่านแล้ว ใช่หรือไม่?”

“ขอรับ เขาบอกข้าว่า มันคือการฝึกสอนการใช้ทวนให้กองทัพของท่าน”

“เยี่ยม ท่านขุนพลโปรดตามข้ามา”

“ขอรับ!”

โอหยางโชวเดินนำฉินฉีอ๋องไปกรมกิจการทหาร และมอบเขาให้กับเจ้ากรมเก่อ “เจ้ากรมเก่อ ข้าจะมอบขุนพลฉินให้ท่านดูแล พรุ่งนี้ พาเขาไปที่ค่ายทิศเหนือ บอกหลินยี่ให้ชัดเจน เพื่อให้แน่ใจว่า ทหารทุกคนจะจับทวน บอกพวกเขาว่า คนที่ทำได้ดีจะได้เป็นหัวหมู่”

“เจ้าใจแล้วขอรับ!”

โอหยางโชวออกจากกรมกิจการทหาร แล้วกลับไปที่คฤหาสน์ของลอร์ด และเขาก็ได้พบกับขุ่ยหยิงหยู

“พี่ใหญ่ เหมืองแร่หลางซานและนาเกลือเขตเหนือ ทำกำไรรวมกันได้ 7,600 เหรียญทอง”

โอหยางโชวพยักหน้า “กรมการเงินต้องการเท่าไหร่ในเดือนนี้?”

“เดือนนี้เรามีรายได้ประมาณ 2,000 เหรียญทอง และต้องการเงินอุดหนุนเพิ่มประมาณ 3,000 เหรียญทอง เพื่อรักษาดุลงบประมาณ” ขุ่ยหยิงหยูกล่าวเชิงขอโทษ

“เท่านี้ก็ดีมากแล้ว” โอหยางโชวปลอบโยนเธอ “เกี่ยวกับเรื่องนี้ กันเงินไว้ให้กรมการเงิน 3,600 เหรียญทอง แล้วนำเงินที่เหลืออีก 4,000 เหรียญทอง มาให้ข้า”

“อื้อ”

เมื่อได้เงินมา โอหยางโชวก็ไปที่ตลาด และใช้เงิน 1,800 เหรียญทอง ซื้อแบบแปลนที่ต้องการใช้ทั้งหมด รวมถึงแบบแปลนสำหรับอัพเกรดยุ้งฉางและโรงเรียนด้วย

ในตลาด เขาได้ซื้อคู่มือเทคนิคลับระดับทองเพิ่มอีก 24 ฉบับ รวมเป็นเงิน 1,200 เหรียญทอง เมื่อรวมกับคราวที่แล้วอีก 76 ฉบับ ตอนนี้ โอหยางโชวมีคู่มือเทคนิคลับระดับทองทั้งสิ้น 100 ฉบับ ราคาคู่มือเทคนิคลับระดับทองเหล่านี้ จะเพิ่มขึ้นในเดือนที่ 7 เป็นต้นไป

เงินส่วนที่เหลืออีก 1,000 เหรียญทอง โอหยางโชวเก็บไว้ใช้สำหรับยามฉุกเฉิน

หลังจากกลับมาที่สำนักงาน เขาก็ส่งแบบแปลนสิ่งก่อสร้างให้กับเสมียน และบอกให้เขานำมันเป็นมอบให้กับฝ่ายก่อสร้าง แผนการสำหรับเมืองขนาดกลางของฝ่ายก่อสร้างได้รับการอนุมัติแล้ว ดังนั้น โอหยางโชวจึงไม่จำเป็นต้องออกคำสั่ง เกี่ยวกับการก่อสร้างอะไรในสถานที่ไหนอีก

หลังจากจัดการกับสิ่งต่างๆแล้ว โครงการก่อสร้างกำแพงเมืองชั้นที่ 2 ก็เริ่มขึ้น เพื่อประหยัดเวลา โครงการอัพเกรดสิ่งก่อสร้างก็จะเริ่มในเวลาเดียวกัน และสิ่งก่อสร้างทั้งหมดก็จะค่อยๆถูกย้ายไปตามแผนใหม่ การอัพเกรดสิ่งก่อสร้าง มีค่าใช้จ่าย 500 เหรียญทอง ซึ่งนี่คือเหตุผลที่โอหยางโชวเก็บเงิน 1,000 เหรียญทอง ไว้ยามฉุกเฉิน

สำหรับกองทัพ ปฏิบัติการกวาดล้างค่ายโจรยังคงดำเนินการต่อไปโดยกรมทหารผสม สิ่งก่อสร้างที่จะย้ายออกไปนอกกำแพงชั้นแรก ที่ยังไม่มีการป้องกัน จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย

พวกโจรไม่กล้าหาญ และแข็งแกร่งพอที่จะโจมตีเมืองซานไห่ในช่วงเวลานี้

เวลา 18.00 น. ในขณะที่โอหยางโชวกำลังอ่านหนังสือ ปิงเอ๋อก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับหัวเราะ “พี่ชาย ได้เวลาอาหารแล้ว”

“โอเค” โอหยางโชวอุ้มเธอขึ้นมา เขาบีบจมูกเธอ “เด็กน้อย ที่นี่สนุกหรือไม่?” เขาถามในขณะที่เดินออกไปจากห้อง

“พี่ชาย ที่นี่สนุกมากๆเลย”

“แล้วน้องซนหรือไม่?”

“ปิงเอ๋อมารยาทดี ถ้าพี่ไม่เชื่อ พี่สามารถถามพี่สามฉีสือได้ วันนี้ พี่สาวฉองซียังช่วยวัดร่างกายข้า และบอกว่า จะทำชุดสวยๆสำหรับข้าด้วย” ในช่วงบ่าย เธอได้เข้าไปหาทั้งมู่ฉิงซีและฉีสือ เธอเป็นเด็กที่กล้าหาญจริงๆ

กลับมาที่ส่วนหลังของคฤหาสน์ อาหารค่ำได้เตรียมพร้อมไว้แล้ว ขุ่ยหยิงหยูและมู่ฉิงซีก็กลับมาแล้ว เมื่อพวกเธอเห็นโอหยางโชวมาพร้อมปิงเอ๋อ พวกเธอก็มองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

หลังจากทานอาหารเสร็จ โอหยางโชวก็พาปิงเอ๋อเข้าไปในห้องของเธอ

เขาคุยกับฉีสือ ก่อนจะบอกปิงเอ๋อว่าเธอจะออฟไลน์ได้อย่างไร หลังจากยืนยันว่าเธอได้ออฟไลน์แล้ว โอหยางโชวก็กลับไปที่ห้องของเขาและออฟไลน์ไป

………………………………………………………………………….

“เด็กน้อย น้องเพลียเหรอ?”

“อื้อ นิดหน่อย” เพิ่งจะออกจากเกมส์ ปิงเอ๋อยังคงมึนๆเล็กน้อย และยังต้องปรับตัว

“ดีขึ้นแล้วไปแปลงฟันนะ พี่ชายจะไปทำอาหารเช้าให้ หลังจากนั้น ก็นอนหลับพักผ่อนซักหน่อย โอเคนะ?” โอหยางโชวกล่าว

“หนูจะทำตามนั้น”

ตอนนี้ ร้านค้าต่างๆปิดหมดแล้ว โอหยางโชวต้องทำอาหารด้วยตัวเองเท่านั้น และเขาได้ทำบะหมี่ 2 ชาม ที่มีไข่ 2 ฟอง อยู่ด้านบน

หลังจากเธอทานอาหารเช้าเสร็จ ปิงเอ๋อก็กลับไปนอนพักผ่อนที่ห้อง โอหยางโชวเดินไปที่ห้องนั่งเล่น เพื่อฝึกฝน เขาตัดสินใจว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ออกจากบ้าน แม้แต่ออกไปวิ่งก็ไม่ไป เขาจะอยู่แต่ในห้อง และฝึกฝนทักษะของเขา

หลังจากฝึกฝนเสร็จแล้ว โอหยางโชวก็ไปอาบน้ำ จากนั้น เขาก็เริ่มบ่มเพาะกำลังภายของจักรพรรดิเหลือง

เมื่อเวลา 11.00 น. ปิงเอ๋อก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ในขณะที่เธอไม่จำเป็นต้องไปโรงเรียน และไม่สามารถออกไปเล่นข้างนอกได้ เธอทำได้เพียงนั่งดูการ์ตูนเท่านั้น โชคดีที่เธอมีพี่ชายอยู่ด้วย เธอจึงไม่เบื่อมากเกินไป

ในช่วงบ่าย พวกเขาได้ทานอาหารกลางวันง่ายๆ เมื่อเวลา 14.00 น. โอหยางโชวก็ทำหน้าที่เป็นครู เพื่อทบทวนการเรียนของเธอ เวลา 16.00 น. เธอเริ่มทำการบ้านของเธอ โอหยางโชวนั่งอยู่ข้างๆเธอ เขาเปิดแฮนด์เบรนด์ของเขา เพื่อเข้าไปในฟอรั่ม

กำหนดการดังกล่าว ได้เป็นกิจวัตรประจำวันของพวกเขาในเดือนนี้

เวลา 17.00 น. โอหยางโชวได้รับโทรศัพย์จากเสี่ยวเยว่

โอหยางโชวลุกขึ้น และออกจากห้องของปิงเอ๋อ “เธอเป็นยังไงบ้าง กลับบ้านราบรื่นดีมั้ย?”

“อือ ฉันได้กลับมาถึงบ้านเมื่อวานนี้ บ่ายวันนี้ฉันได้คุยกับคุณปู่เกี่ยวกับนาย และเขาก็ดูสนใจและอยากจะพูดคุยกับนาย” เสี่ยวเยว่กล่าว

“ดีเลย”

ภาพที่แสดงออกมา เป็นชายชราอายุ 60+ ปี ศีรษะของเขาเต็มไปด้วยเส้นผมสีขาว แต่ใบหน้าของเขาแดง และเต็มไปด้วยพลัง แม้ว่าเขาจะมีริ้วรอยเล็กๆน้อยๆ เขาก็ดูมีชีวิตชีวา

“สวัสดีครับคุณปู่ ผมโอหยางโชวครับ”

“สวัสดีเด็กน้อย ขอบคุณที่ดูแลหลานสาวของฉันนะ” เขาสุภาพมาก

“เป็นเรื่องปกติครับ เราเป็นเพื่อนที่ดีของกันและกัน”

“ดี คนหนุ่มสาวสมควรจะเป็นแบบนี้”

เขาทุ่มเทให้กับงานมามาก ดังนั้น หลังจากทักทายเล็กๆน้อยๆแล้ว เขาก็เข้าประเด็น “ฉันได้ยินจากเสี่ยวเยว่ว่า เธอต้องการคนแก่อย่างฉันในเกมส์เหรอ?”

โอหยางโชวสามารถเข้าใจความรู้สึกของเขาได้ การเป็นนักวิทยาศาสตร์คือชีวิตของเขา และเขาใช้ชีวิตทั้งหมดกับงานวิจัยของเขา

สิ่งที่คนอย่างเขาสนใจมากที่สุดก็คือ การวิจัยของเขา การที่ต้องโยนมันทิ้งไปเป็นเรื่องที่เขายากที่จะยอมรับได้ ตอนนี้ เมื่อได้ยินว่า เขาสามารถดำเนินงานของเขาต่อได้ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาตื่นเต้นมาก

“ใช่ครับคุณปู่ ในเกมส์ ตราบที่คุณอยู่ในพื้นที่ที่เหมาะสม นักวิทยาศาสตร์อย่างคุณก็จะมีส่วนสำคัญในเกมส์ได้” โอหยางโชวกล่าวขณะยิ้ม

“ดี ดี ดีมากๆ คนชราอย่างเราไม่ชอบนั่งอยู่เฉยๆ แล้วมองไปรอบๆ การที่ต้องนั่งอยู่เฉยๆ เป็นอะไรที่เลวร้ายมากๆ”

“คุณปู่สามารถชวนเพื่อนๆคนอื่นๆของคุณได้นะครับ แม้แต่คนที่ไม่สามารถติดต่อได้ ก็ให้ทิ้งข้อมูลติดต่อไว้ให้พวกเขาครับ” โอหยางโชวกล่าวขณะที่ยิ้ม

“โอเค ฉันจะทำตามที่เธอว่า”

“ขอบคุณครับคุณปู่ ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากนะครับ”

 

แฟนเพจ : TWOแปลไทย