+100%-
บทที่ 6 : การเริ่มต้นใหม่
 
#”สำเร็จแล้ว! ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก”# (เผื่อลืม # หมายถึงประโยคที่เดเรคฟังไม่รู้เรื่อง)
 
มือที่อุ้มเดเรคไว้เป็นมือของหญิงชราแก่ๆคนหนึ่ง เธอพูดภาษาที่เขาฟังไม่ออก เขาอยู่ในกระท่อมไม้ รอบตัวเป็นกลุ่มคนในชุดเก่าๆ ลักษณะการแต่งตัวเหมือนอยู่ในยุคโรมัน
 
หลังจากหญิงชราที่ทำคลอดพูดขึ้น ทั่วทั้งกระท่อมก็ตะโกนดีใจและปลื้มปิติยินดี 
 
เดเรคนอนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของหญิงชรา เขาพยายามมองซ้ายมองขวาเพื่อสำรวจโลกใบใหม่
 
“ผ่านไปได้ด้วยดี เอาล่ะ พวกเจ้ามัวยืนรออะไร? มาช่วยกันดูแลแม่เด็ก” หลังคลอดผ้าปูเตียงก็เต็มไปด้วยเลือดและของเสีย
 
มีเสียงคนร้องไห้วิ่งเข้ามาในกระท่อม เขาน่าจะเป็นพ่อของเด็ก เดเรคสงสัยว่าเขากลัวเสียลูกหรือเสียภรรยากันแน่? และดูเหมือนว่าชีวิตใหม่เขามีพี่ชายกับพี่สาวด้วย
 
มีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในกระท่อม  เธอพาเด็กชายและเด็กหญิงเข้ามาด้วย พวกเขาตรงเข้ามาหาผู้หญิงที่นอนบนเตียง
 
‘ให้ตายเถอะ ดูเหมือนชั้นจะมีทางเลือกแค่ 2 ทาง ทางแรกคือใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขา ที่นี่น่าจะเป็นหมู่บ้านที่ยากจน มันอาจจะเป็นชีวิตที่ยากลำบาก ต่อสู้กับความขาดแคลน ทำงานกับพ่อและพี่ชาย แต่งงานมีครอบครัว ทางที่สองคือเมื่อชั้นโตพอจะมีแรงถือมีด พาตัวเองออกจากโลกนี้และหาสิ่งที่ดีกว่า ชั้นคิดว่าทางที่สองฟังดูดีกว่า’
 
ขณะเดียวกัน ทั้งห้องก็เงียบลง หญิงชราทำความสะอาดให้เด็กทารกเสร็จแล้ว เธอห่อตัวเขาไว้ในผ้าสะอาด ในระหว่างนี้เดเรคไม่ได้ร้องไห้อย่างที่เด็กทารกควรทำ เขาแค่นอนนิ่งๆ
 
#”นาน่า ลูกข้าไม่มีอะไรผิดปกติใช่มั้ย ทำไมเขาไม่ร้องไห้เลย “# แม่เด็กถามอย่างกังวล เธอไม่สนใจแผลจากการคลอดและพยายามจะลุกขึ้นดูลูกของเธอ 
 
#”จุ๊ๆ อยู่นิ่งๆแล้วนอนลงซะ ข้ายังต้องรักษาเจ้าอีก”# เสียงหญิงชราที่ทำคลอดห้ามแม่เด็กไว้ #”ข้าเคยทำคลอดมาเยอะ เด็กที่ไม่ร้องหาได้ยาก แต่ไม่ได้ผิดปกติ เจ้าคงอยากรู้ว่าเด็กแข็งแรงแค่ไหน? งั้นมาดูกัน”#
 
หญิงชราเปิดห่อผ้าออก เธอตบก้นเด็กเบาๆเพื่อบังคับให้เด็กร้องไห้
 
เดเรคร้องเบาๆ ขณะจ้องมองหญิงชราด้วยความหงุดหงิด
 
‘นี่ชั้นต้องทำตัวให้เหมือนเด็กทารกใช่มั้ย?’ เขาคิด ‘ก็ได้’ 
 
ทันใดนั้น เด็กทารกก็ฉี่ใส่หญิงชรา!
 
การโจมตีแบบไม่ทันให้ตั้งตัวพุ่งใส่หญิงชรา กระจายไปทั่วใบหน้าเธอ
 
เด็กทารกหัวเราะคิกคักเสียงดัง
 
“ผิดคาดไปหน่อย แต่เจ้าคงเห็นแล้วว่าปีศาจน้อยนี้แข็งแรงดี ไม่ต้องกังวล” หญิงชราส่งตัวเด็กทารกให้ผู้หญิงคนอื่นทำความสะอาดเขาอีกครั้ง
 
ดีเร็กหัวเราะในใจกับผลงานของเขา หลังจากหญิงชราล้างหน้าและเช็ดด้วยผ้าแห้ง เธอขยับนิ้วซ้ายวาดเป็นวงกลมแปลกๆกลางอากาศ ลากผ่านจากซ้ายไปขวา แล้วเธอก็เปล่งเสียง
 
“Ekidu!”
 
พลังงานสีดำปรากฎที่ปลายนิ้ว เธอชี้นิ้วซ้ายไปที่เสื้อเปียก เสื้อกลายเป็นแห้งและกลิ่นเหม็นหายไปทันที
 
เขาอ้าปากค้างด้วยความช็อก เดเรคมองเห็นฉี่ของเขาแห้งและระเหยขึ้นไปอย่างรวดเร็ว มันเหมือนกับการมองดูวิดิโอที่เร่งความเร็วหลายสิบเท่า
 
‘เธอไม่ใช่แค่หมอทำคลอดแก่ๆ แต่เป็นคนที่ใช้เวทมนตร์ได้ นี่มันสุดยอด’ เขามีความสุขมาก การตายถึงสองรอบมันช่างคุมค่า
 
โลกที่มีเวทมนตร์ทำให้เดเรคตื่นเต้น หลังจากได้ยินคำพูดของหญิงชรา เขาก็รู้สึกเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างถูกกระตุ้นในร่างกายเขา
 
ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างในตัวเริ่มหยั่งรากและฝังลึกลงไปในร่างใหม่
 
เดเรคจำคำพูดที่ยินแล้วท่องอยู่ในใจ เขาพยายามนึกภาพที่หญิงชราใช้นิ้วซ้ายวาดวงกลมในอากาศ
 
#”ตอนนี้ชั้นสะอาดแล้ว ถึงเวลารักษาแผลของเธอ”# หญิงชราเข้ามาหาแม่เด็ก แล้ววางมือทั้งสองข้างบนบริเวณร่างกายใต้สะดือลงมา
 
‘เวทมนตร์อย่างอื่นใช่มั้ย? เอาเลย!’ ดวงตาของเด็กทารกเป็นประกาย
 
หญิงชราเหยียดนิ้วออกแล้วเริ่มขยับแขนทั้งสองข้างเป็นวงกลม ยกแขนขึ้นไปเหนือหัว ก่อนจะกางแขนแล้วซ้อนมือทั้งสองข้าง วางที่ตำแหน่งใต้สะดือแม่ของเด็ก
 
“Vinire Lakhat!”
 
เดเรคพยายามเลียนแบบการเคลื่อนไหวของหญิงชราทุกขั้นตอน จดจำทุกรายละเอียดที่เขามองเห็น
 
แสงสีขาวห่อหุ้มร่างกายแม่ของเขา ผิวและรอยแผลของเธอฟื้นสภาพอย่างรวดเร็ว ผิวสีซีดกลับเป็นสีชมพูสุขภาพดี ร่องรอยความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าหายไปจากใบหน้า
 
อีกครั้ง เหมือนมีบางอย่างถูกกระตุ้นอยู่ด้านใน หลังจากเวทมนตร์สีดำครั้งก่อน เดเรคสามารถสัมผัสได้ถึงการเชื่อมต่อระหว่างเขากับเวทมนตร์สีขาวได้ มันชัดเจนกว่าครั้งแรก เขายิ้มไม่หุบ
 
‘นี่ นี่ นี่มันหมายความว่าชั้นสามารถเป็นจอมเวทได้ ตอนนี้มีทั้งเลือกที่สามเพิ่มมาแล้ว ชั้นสามารถใช้ชีวิตแบบจอมเวทได้ เป็นอิสระ ไม่มีข้อผูกมัด จะยิ่งดีมากถ้ามันฝึกไม่ยาก  แต่ดูจากโชคที่ผ่านมาแล้ว พรสวรรค์ของชั้นอาจจะแย่สุดๆหรือไม่ก็…’
 
ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะ หญิงชราอุ้มเดเรคขึ้นมาแล้วส่งตัวเขาให้แม่ของเขา
 
#”นาน่า เจ้าแน่ใจว่าเขาไม่เป็นอะไรใช่มั้ย? เขาไม่ยอมร้องไห้ แต่กลับหัวเราะคิกคัก แล้วอยู่ๆก็เงียบ ก่อนเจ้าจะอุ้มมาเขาก็ยิ้มเหม่อลอย ข้ากังวลว่าเขาจะมีอะไรผิดปกติ”#
 
หลังจากที่แม่ของเขาพูดแบบนั้น ทั่วทั้งห้องก็เงียบและดูกังวล เดเรคเริ่มเดาได้ว่าทุกคนกำลังกังวลกับการแสดงออกของเขา เขาตื่นเต้นจนลืมตัวไปหน่อย ไม่มีเด็กทารกคนไหนเกิดมายิ้มหวานแล้วหัวเราะคิกคัก และไม่ร้องสักคำ
 
นาน่ารู้สึกว่าฐานะหมอทำคลอดของเธอกำลังโดนดูถูก แต่มันก็เป็นเรื่องปกติที่แม่ทุกคนจะเป็นห่วงลูกของตัวเอง
 
หญิงชรารู้จักเอลิน่าตั้งแต่เธอยังเด็ก และเป็นหมอที่ทำคลอดลูกทุกคนของเธอ นาน่าไม่ปฏิเสธว่าการทำคลอดครั้งนี้ถือว่ายากที่สุด
 
การทำคลอดกินเวลาหลายชั่วโมง เธอต้องใช้เวทมนตร์รักษาหลายครั้ง จนในที่สุดเมื่อเธอเห็นหัวของเด็ก เธอก็รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี
 
เอลิน่ากำลังต่อสู้ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมด แต่ทารกกลับนิ่งและไม่ขยับตัว หญิงชราจึงรีบใช้มือของเธอดึงทารกออกมาให้เร็วที่สุด เธอพบว่าเด็กทารกกำลังโดนสายสะดือรัดที่คอ
 
หลังจากตัดมันออก เธอพยายามกระตุ้นเด็กทารกด้วยเวทมนตร์รักษาของเธอ แต่ก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่ขยับแม้แต่น้อย ตอนนั้นหญิงชราคิดว่าเด็กตายแล้ว
 
แต่ในที่สุด เวทมนตร์รักษาก็ทำงานของมัน ทารกอาเจียนและขยับร่างกายได้เป็นปกติ  นาน่าถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย
 
การรักษาด้วยเวทมนตร์นั้นไม่ใช่ปาฏิหาริย์ มันแค่ช่วยเพิ่มพลังชีวิต ทำให้ฟื้นฟูจากความเจ็บป่วยหรืออาการบาดเจ็บ แต่มันไม่สามารถสร้างชีวิตได้
 
หญิงชราไม่ได้บอกเอลิน่าเรื่องนี้ และเธอคิดว่าเอลิน่าคงไม่ได้อยากรู้ 
 
#”ไม่ต้องห่วง ยัยหนู ข้าจะพิสูจน์ให้ดูว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร”#
 
หยิงชรายิ้มอบอุ่นให้เอลิน่า และอุ้มเดเรคออกจากอ้อมแขนของเธอ
 
นาน่าอุ้มเดเรคอย่างระมัดระวัง แล้วกอดเขากับตัวไว้ด้วยแขนซ้าย จากนั้นเธอก็หมุนมือขวาของเธอรอบตัวเขา
 
“Vinire Rad Tu!”
 
แสงขาวเล็กๆก่อตัวขึ้นฝ่ามือเธอ มันลอยไปล้อมรอบเด็กทารกและซึมผ่านร่างกายไป
 
ก้อนแสงเล็กที่ซึมเข้าไป ทำให้ร่างกายของเดเรคเรืองแสงสลัวๆ
 
#”เห็นมั้ย? ถ้าร่างกายส่วนไหนของเขามีอะไรบาดเจ็บ แสงพวกนี้จะดับลง เขาสบายดี”#
 
พลังงานที่เดเรคเข้าใจว่าเป็นเวทมนตร์ไหลวนอยู่ในตัวเขา มันทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าร่างกายเต็มเปี่ยมด้วยพลังและความมั่นใจ เดเรคเคยรู้สึกแบบนี้ไม่กี่ครั้งที่โลกเก่า
 
เขาได้รับปริญญา เขาได้รับเงินมรดกและเป็นอิสระจากพ่อ เขาเอาชนะแก๊งอันธพาลได้ แต่ทุกครั้งเป็นแค่ความรู้สึกชั่วคราว มันแค่แปปเดียวเท่านั้น
 
แต่ตอนนี้มันแตกต่าง มันไม่ใช่แค่อะดรีนาลีน แต่มันคือเวทมนตร์! พลังเหนือธรรมชาติกำลังไหลผ่านทุกส่วนของร่างกาย มันทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ยงคงกระพัน
 
เมื่อแสงเวทมนตร์กำลังจะหายไป เขาไม่เต็มใจให้มันจากไป
 
‘เดี๋ยว! อย่าพึ่งไป! กลับมาก่อน!’ เดเรคกรีดร้องในใจ
 
เขายังอยากสัมผัสมันต่อ จิตสำนึกและร่างกายเรียกร้องให้เวทมนตร์ยังอยู่ เขาไม่สามารถร่ายบทเวทได้ แต่เขารู้สึกได้ว่าเขากับเวทมนตร์กำลังเชื่อมต่อกัน รู้สึกเหมือนว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเขา
 
แสงที่กำลังจะดับลงกลับกลายเป็นส่องสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
 
นาน่าตะลึง เธอไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน การทำงานของเวทมนตร์นี้ไม่ใช่แบบนั้น
 
เดเรคพยายามทำให้มันคงอยู่ตลอดไป แต่วินาทีต่อมา ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามา เขาผล็อยหลับไป แสงสว่างจางลงและดับอย่างรวดเร็ว
 
หญิงชรานำผ้ามาห่อเด็กทารกอีกครั้ง แล้วส่งเขาให้เอลิน่า
 
“นาน่า เมื่อกี้นี้คืออะไร?” เอลิน่าถามด้วยความสงสัย
 
หญิงชรากรอกตา เธอก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ความเป็นไปได้มากมายผุดขึ้นในหัว แต่เธอไม่อยากให้เอลิน่าเป็นกังวลอีก ไม่อย่างนั้นเธออาจต้องร่ายเวทซ้ำอีกรอบ
 
วันนี้เป็นวันที่ยาวนานของเธอ และเธอก็พยายามไม่ให้มันยืดยาวไปมากกว่านี้ หญิงชราหยิบเนื้อหาในนิทานของเด็กๆออกมาทันที
 
#”ข้าคิดว่าลูกของเจ้าน่าจะได้รับพรจากเทพแห่งแสง ไม่ต้องกังวลไป มันเป็นเรื่องดี”#