+100%-

Chapter 8 เลเวล 

 

1 ชั่วโมงถัดมา จาวเหยายังคงอ่านคำแนะนำและงานวิจัยเกี่ยวกับอาหารแมวกว่า 10 ฉบับทำให้เขาเข้าใจเกี่ยวกับมันมากขึ้น 

จริงๆ แล้วอุตสาหกรรมอาหารสัตว์เพิ่งเป็นที่นิยมกันเมื่อไม่นานมานี้ อาหารแมวแต่ละยี่ห้อก็มีคุณภาพต่างกัน บางยี่ห้อไม่บอกข้อมูลส่วนผสมหรือสารเคมีที่ชัดเจน และดูเหมือนว่าอุตสาหกรรมอาหารแมวในจีนนี่แหละที่อยู่ในกลุ่มเลวร้ายที่สุดในโลก 

อย่างอเมริกาก็มีประวัติด้านอุตสาหกรรมอาหารแมวที่ค่อนข้างยาวนาน ทำให้สินค้าเป็นสินค้าที่มีคุณภาพ 

อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างกันของแต่ละแบรนด์อยู่ที่ส่วนผสม อาหารแมวส่วนใหญ่มักประกอบด้วยเนื้อสัตว์ พบผักที่ช่วยระบบย่อยในบางยี่ห้อ และบางยี่ห้อพบโอ๊ตซึ่งทำให้ย่อยยาก สรุปได้ว่าอาหารแมวที่ดีควรมีเนื้อสัตว์เป็นส่วนประกอบ และอาหารแมวที่คุณภาพดีที่สุดคือทำจากเนื้อสัตว์ 100% 

นอกจากเนื้อสัตว์แล้ว การผสมวิตามินลงไปด้วยก็สำคัญ หากกินเนื้อสัตว์เพียงอย่างเดียวจะทำให้รับสารอาหารไม่ครบถ้วน แมวยังต้องการสารอาหารอื่นๆ ที่จำเป็นเพื่อความสมดุลของระบบร่างกาย 

ยกตัวอย่าง เช่น ทอรีน แมวควรได้รับทอรีนเป็นประจำทุกวันเพื่อช่วยในเรื่องของหัวใจ การมองเห็น และระบบภูมิคุ้มกัน ในเนื้อสัตว์เองก็มีทอรีนแต่อาจมีปริมาณที่ไม่เพียงพอ ด้วยเหตุนี้จึงมีการใส่สารอาหารจำเป็นอื่นๆ ลงในอาหารแมวด้วย 

แต่อาหารคุณภาพสูงย่อมแลกด้วยราคาที่สูงเช่นกัน 

จาวเหยาคิดไม่ตกว่าเขาจะเลือกอาหารแมวที่ดีที่สุดเพียงหนึ่งในหลายยี่ห้อได้อย่างไร 

แต่แล้วเงิน 13 ล้านก็ตบหน้าจาวเหยาเข้าอย่างจัง “ไม่ใช่ว่าเรามีเงินแล้วหรือไง เราจะซื้อกี่ยี่ห้อแล้วให้มัจฉะชิมเอาก็ได้” 

จาวเหยาเปิดเว็ปเถาเป่าทันที เขาเลือกอาหารแมวที่มีคะแนนติดท็อป 10 มาอย่างละถุง 

หลังชำระเงินเรียบร้อย เขาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลาย “พรุ่งนี้ของมาส่งเมื่อไหร่ค่อยเรียกเจ้าหนูนั่นมาอีกทีละกัน” 

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของจาวเหยาก็ดังขึ้น เขารีบรับสายทันทีที่เห็นชื่อคนโทรเข้า “ขอโทษครับหัวหน้า พอดีผมต้องการลาออกครับ” 

ปลายสายคือหัวหน้าโปรเจกต์ของเขานั่นเอง หยวนหยิงแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยิน  “คุณว่าไงนะ” 

จาวเหยาย้ำกับปลายสาย “ขอโทษครับผู้จัดการ ผมจะลาออกเร็วๆ นี้ ผมยังเหลือวันลาพักร้อนอีก 10 กว่าวัน ช่วงนี้ผมยุ่งมากเลยขอลา เดี๋ยวผมจะส่งอีเมลลางานไปให้นะครับ” 

“อะไรนะ?” 

จาวเหยาถอนหายใจ “หัวหน้า ผมขอโทษจริงๆ ผมต้องการลาออกมาทำธุรกิจของผมเอง หลังจากเคลียร์เรื่องลาแล้วผมจะเข้าไปจัดการกับเอกสารลาออกอีกที แล้วผมจะส่งมอบงานทั้งหมดก่อนออกนะครับ คุณไม่ต้องห่วง เพียงแต่… ผมไม่อยากงานนี้อีกต่อไปแล้ว ขอโทษครับ” 

“หยุดก่อน” ปลายสายพูดเสียงต่ำลง “เรื่องลางานน่ะ ช่วงนี้คุณดูเหนื่อยๆ ฉันจะอนุญาตให้ลาไปพักผ่อนก่อนได้ พอคุณรู้สึกดีขึ้นเมื่อไหร่ค่อยกลับมาทำงานก็แล้วกัน” 

จาวเหยากำลังจะตอบแต่หยวนหยิงก็ตัดสายไปเสียก่อน 

หลังจากวางสายจาวเหยาก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขารู้ว่าโปรเจกต์ที่เขาทำยังไม่เสร็จสิ้น และหัวหน้าของเขาก็คงไม่เต็มใจนักที่จะต้องยกงานนี้ให้คนอื่น 

แต่เขาไม่มีแรงบันดาลใจในการทำงานนี้อีกต่อไปแล้ว 

อีกฝั่งหนึ่งในออฟฟิศ หยวนหยิงมองโทรศัพท์ที่เธอเพิ่งวางสายไปก่อนจะส่ายหัว “เด็กสมัยนี้ขาดความรับผิดชอบชะมัด ลาออกจากงานง่ายๆ จะไปทำธุรกิจเนี่ยนะ เพิ่งทำงานได้ปีเดียวก็คิดใหญ่เกินตัวซะแล้ว คิดว่าพวกนักลงทุนบื้อกันนักรึไง แทนที่จะทำงานเก็บประสบการณ์ไปก่อนสักปีสองปีค่อยย้ายไปทำธุรกิจไม่สาย เฮ้อ… เด็กสมัยนี้ใจร้อนกันเกินไปแล้ว” 

และงานของเธอก็เพิ่งเสร็จไปได้ครึ่งทางเท่านั้น  ถ้าจาวเหยาออกกลางคันแบบนี้ย่อมกระทบต่อความคืบหน้าโปรเจกต์อย่างแน่นอน 

ในฐานะหัวหน้า จาวเหยาเป็นคนที่ทำงานหนักมากคนหนึ่งและแทบจะไม่มีข้อเสียเลย เขาทำงานถึง 3-4 ทุ่มทุกวันโดยที่ไม่ได้รับโอทีด้วยซ้ำ  

เธอนึกขึ้นได้จึงส่งข้อความหาจาวเหยา 

“เมื่อเสร็จโปรเจกต์นี้ ฉันจะเพิ่มเงินให้คุณอย่างต่ำ 3k” 

“การเริ่มทำธุรกิจไม่ใช่เรื่องง่ายนะ มีหลายคนที่ลองแต่ก็ล้มเหลว มันจะดีกว่าถ้าคุณค่อยๆ เก็บประสบการณ์ไปก่อน” 

เมื่อส่งข้อความเสร็จ หยวนหยิงมองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ลึกๆ แล้วเธอเองก็กังวลว่าจาวเหยาจะไม่ยอมกลับมาทำงานอีกเหมือนกัน 

และจาวเหยาก็ไม่ได้สนใจข้อความของหยวนหยิงเลย 

หลังจากสั่งอาหารแมวและคุยกับหยวนหยิงเสร็จ มีข้อความใหม่จาก QQ เด้งขึ้นมาบนจอแล็ปท็อป ผู้ส่งคือเสี่ยวฉือยู่ เพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัย 

“Sky Palace Garden คอนโดมิเนียม มีห้องว่างหลายยูนิต ห่างจากสถานีรถไฟเพียง 500 เมตร…” 

มันเป็นข้อความโฆษณาที่พักอาศัย 

ทันทีที่มีข้อความเข้า กลุ่มสนทนาของเพื่อนสมัยวิทยาลัยก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปนาน 

“นางฟ้าเสี่ยวทำงานขายคอนโดอย่างนั้นหรอ”
“สุดยอดเลย Sky Palace เป็นที่ที่ดีมาก การซื้อที่นั่นเป็นเป้าหมายชีวิตฉันเลยนะ”
“มันแพงเกินไปอ่ะ ฉันสงสัยจังว่าในพวกเราใครจะไปซื้อได้” 

ในกลุ่มพิมพ์โต้ตอบกันอย่างสนุุกสนาน ตั้งแต่ที่ทุกคนเข้าสู่วัยทำงานก็เริ่มมีเวลาพูดคุยกันในหมู่เพื่อนน้อยลงเพราะต้องโฟกัสกับงานของตัวเอง 

จนแทบไม่มีแจ้งเตือนการสนทนาเลยเป็นเดือนๆ 

ข้อความเดียวของเสี่ยวฉือยู่ที่ทำให้แชทกลุ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง พลังแห่งความสวยสินะ 

 

อีกด้านหนึ่งที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคู่โตกำลังไล่อ่านข้อความในกลุ่มสนทนา ผมถูกรวบเป็นหางม้าโชว์ผิวเนียนละเอียด หุ่นทรงที่ยังดูดีแม้อยู่ในเครื่องแบบพนักงาน ช่วงขาที่เรียวยาวและแข็งแรงจากการออกกำลังกาย 

เสี่ยวฉือยู่ เพื่อนร่วมชั้นเรียนในสมัยมหาวิทยาลัยของจาวเหยา เข้าทำงานเป็นตัวแทนขายอสังหาริมทรัพย์หลังจากเรียนจบ เธอเป็นคนที่มีบุคลิกภาพดีจึงได้รับหน้าที่เป็นตัวแทนขายคอนโด Sky Palace 

แต่แล้วเวลาผ่านไปหลายเดือนเธอยังขายไม่ออกสักยูนิต เธอเริ่มกดดันจนต้องหันไปโฆษณาในวงเพื่อนด้วยกัน 

และเมื่อเห็นเพื่อนเก่าตอบกลับข้อความของเธอในแชท QQ ก็ต้องผิดหวัง 

เธอเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าท่ามกลางเพื่อนร่วมชั้นของเธอไม่มีใครคาบช้อนเงินช้อนทองออกมาเกิด ทุกคนก็เพิ่งเริ่มทำงานกันได้เพียงปีเดียว การซื้อบ้านนี่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย 

เธอตัดใจหันไปเช็คข้อความอื่นใน QQ และ WeChat แทน 

 

จาวเหยาเปิดเข้าไปดูข้อความ 

“ทำเลดี ใกล้รถไฟฟ้า เดินทางสะดวก มีพื้นที่สีเขียวและร้านค้าอำนวยความสะดวกโดยรอบ…” 

“อืมม… 1.4 ล้านหยวน ก็ไม่ได้แย่” 

แต่ราคานี้เขาก็ยังต้องชั่งใจ แม้ว่าเขาจะมีเงินมากพอที่จะซื้อบ้านสักหลัง แต่ค่าใช้จ่ายในการรีโนเวท หรือซื้อเฟอร์นิเจอร์และของเบ็ดเตล็ดอื่นๆ รวมกันก็ต้องสูงกว่านั้น นี่ไม่ได้อยู่ในแผนของเขา เขาเลยตัดใจที่จะไม่ซื้อ

จาวเหยาล้มเลิกความตั้งใจที่จะซื้อบ้านไป แต่แม้ว่าราคาจะสูงเขาก็ยังอดคิดไม่ได้อยู่ดี 

“ตอนนี้ฉันพอจะมีเงินบ้างแล้ว ควรซื้อบ้านที่ใหญ่กว่านี้ดีมั้ยนะ ไม่ต้องใหญ่มากหรือแพงมากนักก็ได้” 

ตัวจาวเหยาเป็นคนเจียงเหมินโดยกำเนิด ครอบครัวของเขาเองก็มีบ้านที่นี่แต่อยู่แถบชานเมือง เขาต้องใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมงครั่งในการเดินทางมาทำงานจึงเลือกเช่าอพาร์ทเมนต์ใกล้ๆ แทนเพื่อความสะดวก 

ตอนนี้เขามีเป้าหมายอยากจะซื้อบ้านสักหลัง เขาเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับราคาที่พักอาศัยในเจียงเหมิน และเขาก็ต้องช็อคเมื่อพบว่าราคาของ Sky Palace นี่ไม่ใช่เริื่องแปลกเลย 

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าการซื้อบ้านสักหลังเป็นของตัวเองคงจะเป็นเรื่องเกินตัวไปสักหน่อย เขาเลยเลิกสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องบ้านไปพักใหญ่ๆ เงินในมือเขาดูน้อยนิดเมื่อเทียบกับราคาที่อยู่อาศัยในเจียงเหมินตอนนี้ 

บ้านที่ทำเลอยู่ใจกลางเมืองปาไปกว่า 10 ล้านหยวนแล้ว ถ้าเขาอยากได้บ้านสักหลังที่ใหญ่กว่าตอนนี้คงต้องหาที่ที่ไม่อยู่ในตัวเมืองหรืออยู่นอกเมืองไปเลย 

เงิน 13 ล้านดูเหมือนเป็นจำนวนที่เยอะ แต่หากซื้อบ้านต้องใช้มากกว่านั้น  

“ฉันต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้” เขาคร่ำครวญ 

เวลาผ่านไปช่วงบ่ายของอีกวันที่จาวเหยารอพัสดุที่สั่งไป 

พนักงานส่งของแบกกล่องที่แพ็คอาหารแมวกว่า 10 ถุงขึ้นมาให้ในสภาพเหงื่อท่วมตัว “สั่งอะไรมาครับเนี่ย หนักมากเลย” เขาบ่น 

“แหะๆ ไม่มีอะไรมากครับ แค่อาหารแมว” 

เมื่อพนักงานส่งของจากไป จาวเหยาไม่รีรอที่จะเปิดกล่องพัสดุของเขา แต่คนที่ตื่นเต้นกว่ากลับเป็นมัจฉะ มันรีบวิ่งออกมาจากห้องนอน ท่าทางดูร่าเริงกว่าปกติ 

“อาหารแมว? อาหารแมวใหม่หรอ” มัจฉะดมฟุดฟิดและร้องเมี้ยวม้าว “จาวเหยา ทำไมซื้อมาเยอะจัง ฉันนึกว่าเราไม่มีตังค์จะซื้ออาหารกระป๋องซะอีก”