+100%-

Chapter 49 เผชิญหน้า 

 

หลังเงามืด นักฆ่ามองจาวเหยาและเสี่ยวฉือยู่กำลังแยกทางกันด้วยตาเป็นประกาย 

“ดีเลย ฉันจะได้ไม่ต้องแยกไอ้ผู้ชายคนนั้นออกไป ไปขอบคุณดาวนำโชคของแกแล้วกัน” 

นักฆ่าเริ่มเดินตามเสี่ยวฉือยู่ในร่างของหญิงแก่ 

เพียงไม่กี่ก้าวจะถึงตัว เสี่ยวฉือยู่หมุนกลับมาราวกับรู้ว่ามันอยู่ข้างหลังเธอ 

มันแสยะยิ้มเตรียมเข้าชาร์ตเสี่ยวฉือยู่ แต่ทันใดนั้นมีเสียงระเบิดมาจากทางขวามือ 

ม้นหันไปเจอหลินเฉินกำลังถือปืนชี้มาทางที่มัน “อย่าขยับ” หลินเฉินสั่ง 

เสี่ยวฉือยู่ตกใจเมื่อเห็นปีนและรีบวิ่งหนีออกไป 

นักฆ่าแสยะยิ้ม “คุณตำรวจ จำฉันได้ยังไง” 

หลินเฉินไม่ตอบ ร่างกายของเขาอยู่ในสภาพตื่นตัวและพร้อมเคลื่อนไหวตลอดเวลา สายตาไม่ละจากเป้าหมาย 

ไม่ใช่เรื่องปกติที่หญิงสูงวัยจะออกมาเดินเล่นข้างนอกในเวลานี้ และแม้ว่าเสื้อผ้าจะเปลี่ยนไป แต่มันยังคงสวมรองเท้ากีฬาขาดรุ่งริ่งคู่เดิมอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นรองเท้ายังมีรอยเปื้อนคล้ายสีเลือดอยู่ด้วย 

ข้อมูลตรงกันทั้งหมดกับนักฆ่าที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์นองเลือดจากการปะทะกับตำรวจ 

เป็นหลักฐานที่เพียงพอกับกระสุนนัดที่หลินเฉินยิงออกไป 

การตอบสนองของนักฆ่ายิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา 

หลังจากเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอาคาร หลินเฉินเริ่มไม่แน่ใจว่าจะสามารถคุมสถานการณ์ตอนนี้ได้ 

เขารู้ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ผ่านการฝึกพิเศษมานั้นมีความแข็งแกร่งแค่ไหน กลุ่มที่มีอาวุธครบมือ แม้แกงค์อันธพาลก็ไม่สามารถทำอะไรตำรวจที่ผ่านการฝึกมาอย่างเข้มงวดได้ 

แต่เมื่อพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับนักฆ่าแมวตัวนี้ ทั้งที่มีอาวุธครบมือ ทุกคนต่างถูกโจมตีในทันที 

กระสุนเจาะเกราะ 12.77 มม. ยังไม่สามารถทำอะไรมันได้ แล้วตัวเขาตอนนี้กลับมีแค่ปืนพก 

หลินเฉินรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางต่อกรกับสัตว์ประหลาดตรงหน้า 

เหตุเดียวที่ทำให้เขามาอยู่ตรงนี้คือความยุติธรรมเท่านั้น 

นักฆ่านั้นเพียงปรายตามองแทบไม่ได้สนใจหลินเฉิน มันยืดตัวเล็กน้อยก่อนพุ่งตัวไปทางเสี่ยวฉือยู่ 

หลินเฉินเหนี่ยวไกปืนทันทีที่นักฆ่ากระโจนออกไป แต่กระสุนแฉลบหลังสร้างเพียงแผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่สามารถทะลุผิวหนังที่แข็งเหมือนหินอ่อนของมันไปได้ 

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าคงไม่อาจทำให้มันบาดเจ็บ แต่ก็ทำให้มันไขว้เขว กรงเล็บอันแหลมคมของมันเกือบเจาะผ่านทะลุหัวใจของเสี่ยวฉือยู่ไปแล้ว เสี่ยวฉือยู่โดนกรงเล็บเฉี่ยวที่เอวไปเล็กน้อย เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น เลือดไหลนองออกมาจากบาดแผลเป็นจำนวนมาก

ด้วยแรงของสัตว์ประหลาดและกรงเล็บขนาดใหญ่ของมันสามารถเฉือนแบ่งร่างเสี่ยวฉือยู่เป็นสองท่อนได้สบาย 

นักฆ่าก้าวเท้าไปหาเสี่ยวฉือยู่หมายจะทำร้ายเธออีกครั้ง หลินเฉินทิ้งปืนและพุ่งตัวใส่นักฆ่าโดยอัตโนมัติ 

เขาก็มีพลังพิเศษซึ่งดูเหมือนว่าความเร็วของเขานั้นจะไวกว่านักฆ่าเสียด้วยซ้ำ เขาใช้มีดสั้นแทงไปที่นักฆ่าแต่มันเอี้ยวตัวหลบได้ มันพลาดการโจมตีใส่เสี่ยวฉือยู่อีกครั้ง 

“อะพอสเซิล!” นักฆ่าคำรามลั่นเมื่อเห็นพลังของเฉินหลิน ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ “ไอ้ทรยศตัวไหนมันให้พลังแกมา!”

“ฉันจะต้องฆ่าแก ค่อยตามด้วยยัยนั่น” 

ในสายตาของแมวนักฆ่านั้น มนุษย์ทุกคนล้วนเป็นศัตรู แต่แมวที่ให้มนุษย์ยืมพลังนั้นเป็นตัวทรยศ 

มันเกลียดชังทั้งอะพอสเซิ่ลและแมวของพวกมัน 

นักฆ่าเปลี่ยนรูปร่างอีกครั้ง เลือดเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่าง กล้ามเนื้อของมันขยายขึ้นอีกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แขนและกรงเล็บยืดยาวขยายใหญ่ขึ้น เสื้อผ้าและรองเท้าฉีกขาดเพราะขนาดตัว มุมปากมีเขี้ยวยาวโผล่พ้นออกมา 

มันเปลี่ยนร่างจากหญิงแก่เป็นสัตว์ประหลาดอย่างรวดเร็วต่อหน้าหลินเฉิน 

“ก่อนหน้านี้ยังตัวไม่ใหญ่พอหรือไง” สัตว์ประหลาดตรงหน้าทำหลินเฉินประหลาดใจ ทันใดนั้นกรงเล็บยักษ์ก็พุ่งเข้าใส่เขา

“วิ่ง!” 

หลินเฉินสู้สัตว์ประหลาดนี่ไม่ได้แน่ เขามีทางเลือกเดียวคือหนี 

แต่นักฆ่าก็ไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ แม้ว่าหลินเฉินจะเคลื่อนไหวได้เร็ว แต่เขาเกรงว่าจะไม่สามารถสลัดสัตว์ประหลาดที่ตามหลังเขามาได้ หลินเฉินกำลังวิ่งหนีความตายอย่างแท้จริง

นักฆ่าวาดกรงเล็บเฉียดหน้าหลินเฉินไปมาไม่หยุด หลินเฉินรับรู้ถึงแรงมหาศาลแม้ว่ากรงเล็บนั้นจะยังไม่โดนตัวเขาก็ตาม 

ถ้าคนนอกมองมาอาจดูเหมือนว่าหลินเฉินกำลังเต้นระบำอยู่กับกรงเล็บของนักฆ่า หลินเฉินต้องสู้เพื่อชีวิตของเขา เขาทั้งหลบทั้งวิ่งหนีการโจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง 

พื้นซีเมนต์แตกเป็นวงกว้างทุกครั้งที่นักฆ่าเหยียบลงพื้น ถ้ามันวิ่งถึงตัวหลินเฉิน แค่เหยียบทีเดียวเขาก็ตายได้ง่ายๆ 

ทันใดนั้น นักฆ่าย่อตัวลงและยื่นขาที่หนาพอๆ กับเสาเหล็กมาข้างหน้า 

หลินเฉินพยายามกระโดดหลบ แต่ขาของมันกลับยืดขยายออกยาวกว่า 2 เมตรฟาดไปที่หลินเฉิน 

แม้ว่าองศาการโจมตีนี้จะเป็นท่าที่หลินเฉินเองก็ใช้ประจำ แต่ขาของมันยืดยาวขึ้นทำให้การเตะไวขึ้นกว่าปกติถึง 7-8 เท่า เป็นไปไม่ได้เลยที่หลินเฉินจะหลบการโจมตีนี้ได้ 

แรงเตะทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออกเหมือนอนุภาคอากาศรอบๆ ตัวกำลังจะระเบิด 

หลินเฉินเพียงใช้แขนป้องกันการโจมตี เขารู้สึกเหมือนถูกชนด้วยรถบรรทุกที่กำลังวิ่งบนทางด่วน เขากระเด็นออกไปพร้อมเสียงที่เหมือนกระดูกแขนทั้งสองข้างของเขาหัก 

หลังจากโจมตีโดนหลินเฉิน นักฆ่าก็หยุดไล่ตามเขา ขาของมันหดกลับไปเป็นเหมือนเดิม ไม่รอช้ามันรีบกลับไปเสี่ยวฉือยู่ทันที มันพุ่งตัวขึ้นฟาดเท้าที่เหมือนกับค้อนของมันใส่คอเสี่ยวฉือยู่ หลินเฉินอารมณ์เดือดพล่านเมื่อเห็นเสี่ยวฉือยู่โดนทำร้ายต่อหน้า 

เสี่ยวฉือยู่แทบหยุดหายใจเมื่อโดนการโจมตีจากนักฆ่าถึงสองครั้ง 

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่ากระดูกและร่างกายของเธอกำลังฟื้นฟูกลับมาด้วยตัวเอง 

เสี่ยวฉือยู่ดวงตาพร่ามัวและเริ่มไม่ได้สติ รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแมวนักฆ่า มันหันไปหาหลินเฉินที่พยายามจะลุกขึ้นแต่ทำได้แค่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น มันเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัย “คุณตำรวจ ยังจะพยายามช่วยยัยนี่อยู่อีกหรอ น่าสงสารจริง เหมือนว่ายัยนี่จะตายไปแล้วละ รายต่อไปจะเป็นแก และแกจะช่วยชีวิตใครไว้ไม่ได้สักคน” 

นักฆ่าเผยยิ้มชั่วร้ายก่อนเดินเข้าหาหลินเฉินอย่างช้าๆ “รู้ไหมว่าฉันชอบมนุษย์อย่างแกนะ เกลียดฉันหนักหนาแต่ก็ทำอะไรฉันไม่ได้” 

หลินเฉินตะโกนลั่นด้วยความโกรธ พยายามลุกขึ้นยืน นักฆ่าเตะเขากระเด็นออกไปอีกครั้ง เขาเจ็บไปแทบทุกส่วนของกระดูก ไม่สามารถยืนขึ้นไหวอีกต่อไป 

“ฮ่าฮ่าฮ่า” นักฆ่าเริ่มหัวเราะ “แกจะสู้ต่อก็ได้นะ ฉันชอบมองใบหน้าอันแสนเจ็บปวดของแกอยู่แล้ว” 

เหลินเฉินโกรธแค้นนักฆ่ามากขึ้นทุกที แต่ก็รู้สึกสิ้นหวังไปในเวลาเดียวกัน 

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของใครบางคนเต็มสองหู “เฮ้ย แกใช่แมวที่ชอบไล่ฆ่าคนในเมืองนี้ไปทั่วรึเปล่า” 

นักฆ่าหันไปมองรอบๆ พบเงาหนึ่งไกลออกไปใต้ต้นไม้ มีแมวตัวใหญ่อยู่บนไหล่ของหมอนั่น สายตาเยือกเย็นที่มองมาทำให้นักฆ่ารู้สึกเย็นสันหลังวาบ 

หลินเฉินมองไปยังเงานั้นก่อนตะโกนลั่น “หนีไป!” 

“ฉันปล่อยแกไปรอบนึงแล้ว กลับมาทำไม” นักฆ่าถาม 

“แกทำฉันโกรธน่ะสิ” จาวเหยาตอบเสียงเย็น 

เสียงลมแรงพัดมาทำให้ได้ยินไม่ชัดว่าอีกฝ่ายพูดอะไรกันแน่ 

ทันทีที่จาวเหยาพูดจบ นักฆ่าพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้า มันกางกรงเล็บเล็งที่ศีรษะของจาวเหยาพร้อมแสยะยิ้มเย็น 

“หยุด!” 

หลินเฉินปิดตาอย่างสิ้นหวัง แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถต่อกรกับนักฆ่าแมวตัวนี้ได้ 

เขาทำได้เพียงแผดเสียงลั่นออกมาเท่านั้น