+100%-

Chapter 33 มหาภัยอึ

 

เทเลพอร์ตได้ อ่านใจได้ และบังคับคนอย่างตุ๊กตาได้ ไป๋ช้วนมองตามหลังของจาวเหยาพลางคิด แค่เทเลพอร์ตได้ก็เจ๋งพออยู่แล้ว เขายังทั้งอ่านใจและควบคุมคนอื่นได้อีก

และทันทีที่จาวเหยาเปิดประตูห้อง กลิ่นฉุนลอยปะทะเข้าหน้าทุกคนจนเกือบหายใจไม่ออก จาวเหยาปิดปากและจมูกอย่างไว ร้องถามออกไปด้วยอารมณ์ทั้งโกรธทั้งช็อค “อะไรเนี่ย! ใครแอบมาอึไว้หรือไง กลิ่นแย่มาก!”

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวคละคลุ้งราวกับอยู่ในโรงงานอึมาเป็นปี เขาไม่เคยเจอกลิ่นแย่เท่านี้มาก่อน

มัจฉะวิ่งหน้าตั้งมาหาจาวเหยา “จาวเหยา เพราะแมงโก้! หลังจากเจ้านั่นเข้าไป ห้องน้ำแมวก็กลายเป็นคั่วอึ!”

จาวเหยาปิดประตูก่อนมัจฉะจะวิ่งมาถึงตัวเขา มัจฉะที่อยู่อีกฝั่งเคาะประตูอย่างต่อเนื่อง “โทษทีมัจฉะ กลิ่นมันแย่เกินไป นี่ฆ่าคนได้เลยนะ”

ห้องน้ำแมวอัตโนมัติที่เขาซื้อมาจะทิ้งมูลต่างๆ โดยอัตโนมัติ ล้างด้วยน้ำ เพิ่มอุณหภูมิ จากนั้นก็เป่าแห้งเป็นอันเสร็จสรรพ

แต่ไม่แน่ว่าถ้าเป็นอึเหลวจากอาการท้องเสียของแมวจะจัดการอย่างไร นี่อาจเป็นผลจากขั้นตอนการล้าง การเพิ่มอุณหภูมิ และการเป่าแห้งแล้วก็ได้ กลายเป็นคั่วอึไปเลย

ทั่วทั้งบ้านของจาวเหยาเหม็นกลิ่นอึคลุ้ง เมื่อนึกถึงกลิ่นเปรี้ยวที่อยู่ข้างใน จาวเหยาก็หมดหนทาง

จาวเหยาหันไปทางอลิซาเบธ “อลิซาเบธ เธอ…” เขาคิดขึ้นได้ว่าถ้าให้อลิซาเบธควบคุมไป๋ช้วนเป็นคนทำความสะอาดห้องน่าจะดี แต่อลิซาเบธกลับกินอาหารกระป๋องจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และเหยียดตัวอยู่บนไหล่ของเขา

“หลับจริงหรอเนี่ย” จาวเหยาถาม

จังหวะเหมาะ อลิซาเบธหลับไปแล้ว ไป๋ช้วนกำลังรอเวลาที่จะหนี แม้ว่าเขาก็ได้รับผลกระทบจากกลิ่นเหม็นเน่า แต่ก็ต้องหาโอกาสหนีให้ได้ เขาหายใจเข้าลึกและเข้าสู่ภาวะล่องหนอีกครั้ง

“เฮ้ นาย!” จาวเหยาตะโกน

เห็นจาวเหยาตะโกนดังนั้นไป๋ช้วนก็ลอบยิ้มในใจ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้หนีก็รู้สึกถึงแรงตีที่หน้าอกอย่างแรงทำให้เขากระเด็นไปไกลถึงสามสี่เมตร เขาล้มลง

ไป๋ช้วนทั้งเจ็บทั้งแสบไปทั้งช่วงอกเหมือนกระดูกจะแตก รู้สึกหากใจยากขึ้นเพราะความเจ็บ ไม่ต้องให้บอกเลยว่าเขาหลุดจากภาวะล่องหนแล้วเรียบร้อย

จาวเหยาโจมตีไป๋ช้วนในช่วงสั้นๆ

ไป๋ช้วนพึมพำด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห็นจาวเหยากำลังเดินเข้ามา “พลังแข็งแกร่งอะไรอย่างนี้”

จาวเหยาไม่สนใจ มองไปทางอลิซาเบธที่หลับอยู่บนไหล่ของเขา

เขาเปลี่ยนมาใช้พลังของอลิซาเบธ มองไป๋ช้วนที่นอนอยู่บนพื้น ตาของเขามีประกายสีแดง…

“ล้มเหลว… เฮ้อ… ซื่อสัตย์ 60 คะแนน”

เขาลองอีกเป็นครั้งที่สองและทำได้สำเร็จ ครั้งนี้นับเป็นโชคดีของเขา ไป๋ช้วนไม่สามารถลุกขึ้นหรือหายใจเพื่อใช้พลังล่องหนได้ จาวเหยาใช้พลังของอลิซาเบธควบคุมเขาไว้ได้แล้ว

ไป๋ช้วนร่างกายแข็งทื่อและรู้สึกเหมือนความคิดไปไม่ถึงสมอง เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้ “ความรู้สึกนี้อีกแล้ว ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย” เขาคิด

จาวเหยาเห็นแววตาไม่พอใจของไป๋ช้วนและควบคุมเขาให้เข้าไปทำความสะอาดห้องน้ำแมวข้างใน

อลิซาเบธตื่นขึ้นไม่นานหลังจากนั้น ไป๋ช้วนเห็นและอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง แมวสองตัวกับอีกหนึ่งคน นั่นทำให้เขาไม่พอใจมากขึ้น

แมงโก้ แมวพันธุ์บริทิชชอร์ตแฮร์กำลังยืนดมไป๋ช้วนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนว่าจะสนใจกลิ่นคนแปลกหน้าตรงหน้า

เขาไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ทั้งบ้านเหม็นไปทั่วแบบนี้

กลิ่นเหมือนคนท้องเสียผสมกับหนูตาย แล้วเอาไปเข้าไมโครเวฟสักสิบนาที เขารู้สึกแย่เหมือนอวัยวะข้างในเขาจะระเบิดออกมา

จาวเหยายืนถอนหายใจอยู่อีกฝั่ง พลางคิดว่าห้องน้ำแมวอัตโนมัติก็คงไม่ได้เก่งขนาดจะกำจัดอึเหลวได้ ไม่ใช่แค่การแยกออกไปทิ้ง มันทำให้กลิ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องอีกด้วย

อลิซาเบธหันไปร้องขอความช่วยเหลือจากจาวเหยา “จาวเหยา ห้องน้ำรวมนี่แย่เกินไปแล้ว ต่อไปฉันขอแยกใช้ห้องน้ำ แล้วก็ขอห้องนอนส่วนตัวของฉันด้วย”

“ฮ่าๆๆๆ” มัจฉะหัวเราะลั่นขณะอยู่อีกมุมห้อง “ยัยหมูขนยาว ลืมไปแล้วหรอว่าอึติดก้นครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ ทำไมยังกล้าแขวะแมงโก้อีก!”

อลิซาเบธเลิกคิ้ว เพราะเธอเป็นพันธุ์ขนยาวเลยง่ายต่อการเปรอะเปื้อน และเธอก็ไม่ได้ชอบมันสักหน่อย

หลังได้ยินมัจฉะ ตาของเธอมีประกายสีแดงพลางจินตนาการให้มัจฉะตีตัวเอง

“เจ้าทาส! ระวังปากด้วย! แล้วก็อยู่ให้ห่างจากฉัน ตัวนายโคตรเหม็น!” เธอร้อง

“อย่างน้อยฉันก็ไม่วิ่งออกจากห้องน้ำทั้งที่มีอึติดอยู่ที่ก้น!” มัจฉะย้อน

“พอได้แล้ว เลิกตีกันเลยทั้งคู่!” จาวเหยาประกาศสงบศึก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา การทำความสะอาดก็เสร็จสิ้น หน้าต่างถูกเปิดให้อากาศถ่ายเทสะดวก

ไป๋ช้วนที่ถูกควบคุมอยู่เดินไปตรงหน้าต่าง จาวเหยาปิดจมูกแอบอยู่ไม่ไกลถามขึ้น “บอกมา! นายได้พลังนั้นมาได้ยังไง แล้วทำไมถึงจะทำร้ายฉัน!”

ทั้งตัวไป๋ช้วนเปื้อนอึแมวคล้ายกับพอกตัวทำทรีทเมนต์ เขาจ้องจาวเหยาก่อนจะตอบ “ฉันได้รับพลังของพระเจ้ามาจากบราเธอร์ฮูด”

คิ้วของจาวเหยาขมวดเข้ม “บราเธอร์ฮูด?” เขาแปลกใจลองส่งคำถามเดาต่อ “เกาจี๋มีพลังเหนือธรรมชาติ?”

“ใครบอกว่าเป็นเกาจี๋กัน?” ไป๋ช้วนแก้ “พวกเราเป็นองค์กร คอยสวดมนต์และอธิษฐานเพื่อพลังบริสุทธิ์!”

ทั้งจาวเหยา มัจฉะ และอลิซาเบธต่างพูดไม่ออก

หมายความว่าพลังของไป๋ช้วนก็ไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่มาจากองค์กรที่เรียกตัวเองว่าบราเธอร์ฮูด

บราเธอร์ฮูดที่ไป๋ช้วนรู้จักเป็นองค์กรที่ชั่วร้ายและอันตราย ราวกับลัทธิ พวกเขามาพบปะและอธิษฐานกันทุกวันเพื่อหวังให้พระเจ้าของพวกเขามอบความสุขให้คนในองค์กร

แต่ความต่างของบราเธอร์ฮูดกับลัทธิทั่วไปคือคนในองค์กรจะได้รับรางวัลตอบแทน ตัวอย่างไป๋ช้วนได้รับพลังที่สามารถล่องหนได้เป็นเวลา 3 ชั่วโมง

ทันใดนั้น หนังสือของจาวเหยาก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับภารกิจใหม่

ในนั้นเขียนเอาไว้ จะเกิดความวุ่นวายอย่างไรหากแมวที่มีพลังต่างคิดและทำเรื่องร้าย? 

เป้าหมาย – กำจัดบราเธอร์ฮูด จับแมวที่มีพลัง ตัวการที่อยู่เบื้องหลัง และรับรางวัล 200 ค่าประสบการณ์  

จาวเหยามุ่นคิ้วเมื่อเห็นเนื้อความในหนังสือ ‘จะได้ 200 คะแนนง่ายๆ เลยหรอ? ค่าประสบการณ์ฉันมันเยอะไปหรือเพราะภารกิจนี้มันยากกันแน่?’