+100%-

Chapter 23 ซื้อรถคันหรู 

  

หลังฉุดกระชากลากถูมัจฉะให้ออกจากบ้าน จาวเหยาตัดสินใจว่าระหว่างที่เขากำลังทำภารกิจรายวันอันสุดท้าย เขาจะทำภารกิจอื่นไปด้วย 

“ซื้อรถราคาแพงกว่า 1 ล้านภายใน 1 อาทิตย์ หมายความว่าฉันต้องซื้อมันเดี๋ยวนี้ใช่ไหม” จาวเหยาหยุดคิดก่อนอุ้มมัจฉะขึ้นบ่าในทีเดียว และคิ้วเขาก็ผูกเข้าหากัน “เจ้าแมวโง่ นายอ้วนขึ้นอีกแล้วหรอ” 

มัจฉะร้อง “ถ้านายมีปัญหานักก็พาฉันกลับสิ ใครอยากตามนายออกมาข้างนอกกัน” 

จาวเหยาลูบหัวของมัจฉะหนึ่งที “ฉันพานายออกมาข้างนอกก็เพื่อให้นายแข็งแรงขึ้นต่างหาก ถ้าเราสามารถหยุดเวลาได้นานพอ เราจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ นายจะแอบไปบอกรักหรือเลียแก้มแมวตัวไหนก็ได้ที่นายต้องการ” 

จาวเหยาล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหา 4S Shop แถวละแวกบ้าน 

หลังจากเข้าดูตัวแทนจำหน่ายรถหลายร้านต่อหลายร้าน จาวเหยาพบรายการที่สามารถซื้อได้ในตอนนี้จากร้านตัวแทนจำหน่ายรถปอร์เช่ ราคา 1,050,000 หยวน 

จาวเหยาไม่มีความรู้เรื่องรถมากนัก แต่จากที่ดูรูปภาพในเว็ปไซต์ก็คิดว่ารถคันนี้ก็ไม่ได้แย่ เขาตัดสินใจซื้อมันทันที 

เขาออกจากเมืองเล็กๆ ตรงไปที่ร้าน 4S Shop

พนักงานขายมองมัจฉะที่นั่งบนไหล่ของจาวเหยาและมีสีหน้าแสดงความสงสัยเล็กน้อยกับการมาอย่างกระทันหันของทั้งสอง แต่เขาก็รีบเก็บความสงสัยเอาไว้และพูดกับจาวเหยาอย่างสุภาพ “คุณจาว คุณโชคดีมากเลยครับ ปกติร้านเราต้องทำเรื่องจองก่อน แต่พอดีมีลูกค้าท่านอื่นเพิ่งยกเลิกคำสั่งซื้อรถคันนี้ไปหลังจากจ่ายค่าประกันครับ” 

พนักงานเดินนำจาวเหยาไปยังพานาเมร่าสีดำ เป็นรถสปอร์ต 4 ประตู บอดี้ค่อนข้างเล็กและเงาวับสะท้อนทุกอย่างที่อยู่รอบคัน 

“สปอยเลอร์ด้านหลังรถนะครับ เมื่อใช้ความเร็วต่ำกว่า 170 กม./ชม. จะทำมุม -7 องศาทำให้ลดการลากและเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เชื้อเพลง 

ในโหมดสปอร์ตหรือสปอร์ตพลัส ถ้าใช้ความเร็วสูงกว่า 90 กม./ชม. สปอยเลอร์จะทำมุม +1 องศา และเมื่อเปิดหลังคารถจะทำมุม +26 องศาเพื่อลดเสียงครับ 

ประตูรถเป็นระบบไฟฟ้าทั้งหน้าและหลัง เบาะหลังขนาดกว้างขวางเมื่อเทียบกับรถสปอร์ตรุ่นอื่นที่สามารถวางเพียงสัมภาระเท่านั้น พานาเมร่าสามารถรับผู้นั่งได้ 4 คนอย่างไม่มีปัญหา 

ท้ายรถยังกว้างพอที่จะเก็บกระเป๋าเดินทางได้อีก 2 ใบด้วยครับ” 

จาวเหยาฟังพนักงานขายพูดอยู่ข้างๆ แม้เขาจะไม่มีความรู้เรื่องรถมากแต่ก็พอใจกับเจ้าพานาเมร่านี่ ทั้งรสนิยมและความเป็นเอกลักษณ์ให้ความรู้สึกนุ่มนวลและสวยงาม 

“ผมต้องการคันนี้” จาวเหยาพูด 

ผู้จัดการฝ่ายขายนิ่งไปชั่วขณะและยิ้ม “คุณมาถูกเวลาแล้วครับ เรากำลังอยู่ในช่วงลดราคา ถ้าคุณจ่ายเต็มจำนวนจะเหลือ 998,000 ครับ” 

“998,000?” จาวเหยาขมวดคิ้วมุ่น ภารกิจของเขาให้ซื้อรถราคาแพงกว่า 1 ล้านน่ะสิ 

ผู้จัดการขายคิดไปเองว่าจาวเหยาไม่พอใจ “998,000 เป็นราคาที่ถูกที่สุดครับ หากคุณยังไม่พอใจ เรามีบริการเพิ่มอีก 2 อย่าง ลงสีใหม่ฟรี 1 ครั้ง…” 

จาวเหยารีบโบกมือ “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นครับ 998,000 ค่อนข้างถูกไปนิดนึง ถ้าเป็นไปได้คุณเพิ่มราคาให้ผมเป็นหนึ่งล้านหน่อยๆ ได้ไหมครับ” 

“…” พนักงานขายถึงกับเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาส่อแววประหลาดใจและพยายามพูดกับจาวเหยา “คุณทราบนะครับว่า 1,000,000 นั้นแพงกว่า 998,000 อยู่ 2,000 หยวน?” 

“ผมรู้ว่ามันพูดยาก” จาวเหยาค้าน “หนึ่งล้านกับอีกหนึ่งหยวน ผมเสนอราคานี้” 

พนักงานขายไม่มีทางเลือกนอกจากกลับไปปรึกษากับหัวหน้าของเขา ผ่านไปกว่า 10 นาทีเขาก็กลับมา “เราทำตามที่คุณเสนอได้ครับ แต่คุณแน่ใจนะครับว่า…” 

“ถ้ามันทำได้ก็ตามนั้นเลย ผมรูดการ์ดได้ตรงไหน” จาวเหยาชิงพูด 

จากนั้นก็ทำเรื่องการจัดการต่างๆ โชคดีที่พานาเมร่าคันนี้จดทะเบียนแล้วเรียบร้อย จาวเหยาชำระเงินค่าใบอนุญาตจากต่างประเทศ เขาต้องยื่นใบอนุญาตก่อนจึงจะมีรายชื่อรอประมูลป้ายทะเบียนรถ 

หลังเสร็จสิ้นกระบวนการ จาวเหยามองไปทางพานาเมร่าที่อยู่ตรงหน้าและถอนหายใจออกมา เขาไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่ารถคันแรกของเขาจะเป็นเจ้าสปอร์ตคาร์คันนี้ 

เขาพามัจฉะขึ้นรถคันใหม่และขับออกมาจากที่นั้นทันที เหลือไว้แต่ความสงสัยบนหน้าของพนักงานขายที่มองตามรถขับออกไป 

“พวกคนรวยนี่แปลกชะมัด” 

การควบคุมเจ้าพานาเมร่าช่างแสนวิเศษ จาวเหยากลับรู้สึกเศร้าและเจ็บปวดอยู่ในใจ 

เพราะภารกิจทำให้เขาต้องจ่ายเงินไปมากมาย ทั้งค่าห้อง ค่ารถ ค่าอาหารของมัจฉะ การ์ดของจาวเหยาที่เคยมีเงินกว่า 13 ล้าน ตอนนี้เหลือไม่ถึงล้านด้วยซ้ำ ของพวกนี้เผากระเป๋าเงินของเขาไม่มีชิ้นดี 

“13 ล้านเหรียญ! ทำไมรู้สึกว่ามันน้อยขนาดนี้” 

“’หนังสือ’ นี่สุรุ่ยสุร่ายเกินไปแล้ว” 

อย่างไรก็ตาม เมื่อจาวเหยาทำภารกิจซื้อรถคันหรูสำเร็จ ทั้งภารกิจรองและภารกิจรายวันของเขาก็เป็นอันเสร็จสิ้น 

ภารกิจรองให้ค่าประสบการณ์ 20 คะแนน ขณะที่ภารกิจรายวันทั้งห้าให้ 5 คะแนน แต่หลังจากที่ทำภารกิจทั้งห้าก็ได้คะแนนพิเศษเพิ่มอีก 5 คะแนน และ…

“เพชร?” จาวเหยาดูหนังสืออีกครั้ง ตอนนี้มีค่าประสบการณ์ใหม่เพิ่มเข้ามาแล้ว และสัญลักษณ์เพชรที่ไม่เคยเห็นมาก่อนก็ปรากฏขึ้น 

หนังสือ : Lv1 (80/100) 
เพชร : 1 
สัตว์เลี้ยง (1/1) : มัจฉะ 
เลเวล : Lv2 (9/100) 
ความซื่อสัตย์ : 100 
ความสามารถ : หยุดเวลา 6 วินาที, พัก 6 วินาที 

ค่าประสบการณ์ 20 คะแนนจากภารกิจซื้อรถ อีก 5 คะแนนจากภารกิจรายวัน และคะแนนพิเศษอีก 5 คะแนน ทำให้ตอนนี้มีคะแนนรวม 80 คะแนนแล้ว 

นอกเหนือจากนั้นก็มีเพชรเพิ่มเข้ามา 

“นี่หมายความว่าถ้าทำภารกิจรายวันทั้งหมด ฉันจะได้ค่าประสบการณ์ 10 แต้ม และเพชรอีก 1 อัน นี่อาจเป็นคะแนนที่ฉันสามารถทำได้ทุกวัน 

แต่ก็ยังไม่รู้ว่ารางวัลพิเศษเมื่อฉันสามารถจับแมวพิเศษได้อีกตัวระหว่างที่ทำภารกิจจะเป็นยังไง อย่างดีก็คงเพชรหลายๆ อัน ถ้าฉันทำภารกิจรายวันทั้งห้าและได้เพชรวันละอันอาจมีประโยชน์ให้ใช้ในวันหน้าก็ได้”

จาวเหยาคิดกับตัวเองเมื่อมองค่าประสบการณ์ 80 คะแนนของหนังสือ อีก 2 วันกว่าหนังสือจะเลเวลอัพ ช่องสัตว์เลี้ยงก็จะเพิ่ม และภารกิจหลักก็คงเสร็จสิ้น 

ไม่นานหลังจากกลับถึงบ้าน โทรศัพท์ของจาวเหยาก็ดังขึ้นโดยชื่อผู้โทรเข้า หยวนหยิง หัวหน้าของเขานั้นเอง จาวเหยาปัดหน้าจอเพื่อรับสาย 

“จาวเหยา นายคิดดีที่จะไม่กลับมาทำงานแล้วใช่ไหม” 

“ความผิดของผมเองครับ ผมว่าผมมาตามทางของผมดีกว่า” จาวเหยาหัวเราะเขินๆ 

“ถ้าคุณยืนยันอย่างนั้น ทำไมคุณไม่รอให้โปรเจกต์นี้จบเสียก่อนล่ะ? คุณทำฉันลำบากมากเลยนะถ้าจะออกไปดื้อๆ แบบนี้” หยวนหยิงตอบกลับมา 

“ทำโปรเจกต์นี้ให้เสร็จแล้วค่อยไป เราตกลงกันได้” 

จาวเหยามุ่นคิ้ว ตอนนี้เขามีแมวมากมายที่ต้องเลี้ยง และเขาจำเป็นต้องทำภารกิจรายวันของแต่ละวันให้สำเร็จ ค้นข้อมูลเกี่ยวกับอาหารแมวที่ทำให้เพิ่มค่าประสบกาณ์เยอะๆ และภารกิจอื่นๆ ที่อาจเพิ่มเข้ามาได้ทุกเวลา เขามีภาระต้องทำมากมายขนาดนี้ จะให้กลับไปทำงานที่บริษัทได้ยังไง 

“ผมขอโทษ แต่ผมกลับไปไม่ได้จริงๆ ครับ” 

“โอเค แต่แม้ว่าคุณจะอยู่ในช่วงทำเรื่องลาออก แต่คุณใช้วันลาหมดแล้ว พรุ่งนี้เข้ามาส่งต่องานของคุณที่บริษัทด้วยล่ะ” หยวนหยิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

“โอเคครับ” จาวเหยาเองก็ไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบ หลังจากที่หายออกมาหลายวัน มันถึงเวลาที่เขาจะต้องไปส่งต่องานที่เขาทำค้างไว้และทำเรื่องลาออกเสียที เขาคิด 

อีกฝั่งของสายสนทนา หยวนหยิงกดวางสายด้วยในหน้าเรียบเฉย เธอส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจ “เด็กสมัยนี้…” 

หลังจากวางสาย จาวเหยามองไปเห็นดวงตากลมโตของอลิซาเบธจากเตียงนอน เขาเปิดรายชื่อเบอร์โทรในโทรศัพท์ของเขา “ถึงเวลาที่จะเช็คสถานการณ์แล้วสินะ” 

“ฮัลโหล เฟย? ไม่ได้คุยกันนานเลย” 

“อาทิตย์นี้นายพอจะว่างมาเจอกันหน่อยมั้ย นานมากแล้วนะ ตั้งแต่เราเรียนจบ”