+100%-

ตอนที่ 47: บาสเตียนกลับมา

“เรื่องง่ายๆครับลุง” มาร์ค พยักหน้าอย่างภูมิใจ

 

“ดี เธออยากได้ช็อคโกแลตไหม” ไรเดอร์ เอ่ยถาม

 

“ครับลุง ผมชอบช็อคโกแลตที่สุดเลย” มาร์ค ตอบพร้อมพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

 

“ฉันมีช็อกโกแลตที่เอามาจากช็อกโกแลตแลนด์ มันราคา 1,000 ล้านเครดิต แต่ฉันสามารถขายให้เธอถูกๆ ได้ เธอยินดีซื้อมันไหม?” ไรเดอร์ กล่าว

 

เขาหยิบช็อกโกแลตจากกระเป๋าของเขาและแสดงให้ มาร์ค ดู

 

“ช็อกโกแลตจากช็อกโกแลตแลนด์?” มาร์ค เลียริมฝีปากของเขาขณะที่เขาจ้องช็อกโกแลตในมืออย่างตะกละตะกลาม

 

“ผมอยากได้มัน แต่ผมไม่มีเงินมากถึง 1,000 ล้านเครดิตหรอกครับ” มาร์ค กล่าวอย่างเศร้าๆ

 

“อย่างที่ฉันพูด ฉันจะขายให้เธอในราคาถูกๆ แค่ให้ทุกอย่างที่เธอมีกับฉัน แล้วฉันจะขายช็อคโกแลตนี้ให้เธอ” ไรเดอร์ พูดโน้มน้าว

 

เขาพลิกช็อกโกแลตไปมาอยู่ต่อหน้าต่อตา มาร์ค เขาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายละสายตาจากช็อกโกแลตเลยแม้แต่น้อย

 

“ได้ครับลุง เพื่อช็อคโกแลต!” มาร์ค พูดพร้อมพยักหน้าอย่างเร่งรีบ

 

“ดี เซ็นชื่อตรงนี้”

 

ไรเดอร์ หยิบเอกสารออกมาวางตรงหน้า มาร์ค

 

เอกสารระบุว่า มาร์ค จะมอบทุกอย่างที่เขาเป็นเจ้าของให้กับ ไรเดอร์

 

“ผมไม่มีปากกาครับลุง” มาร์ค ตอบ

 

“ไม่เป็นไร ฉันมีปากกา” ไรเดอร์ กล่าว

 

เขายื่นปากกาให้ มาร์ค ชั่วโมงนี้เขาเตรียมทุกอย่างมาอย่างพร้อมเพรียง เขาไม่สามารถปล่อยให้อะไรผิดพลาดได้เลย

 

มาร์ค เซ็นชื่อลงในกระดาษตรงจุดที่เขาชี้

 

“เด็กดี นี่เป็นของเธอแล้ว” ไรเดอร์ มอบช็อกโกแลตให้ มาร์ค และเก็บเอกสารไว้ในกระเป๋าเสื้อของเขา

 

[ติ๊ง… ภารกิจเสร็จสิ้น ระบบจะไม่สามารถเข้าถึงได้เป็นเวลา 2 ชั่วโมงเนื่องจากจะต้องทำการอัปเกรด]

 

เขาได้ยินเสียงของ เจนัส

 

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ ไรเดอร์ เมื่อเขาได้ยินประกาศ ในที่สุด อาการปวดหัวของเขาก็จบลง

 

เขาลุกขึ้นและหันหลังแล้วเดินจากไป ภารกิจของเขาเสร็จสมบูรณ์แล้ว ดังนั้นไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ

 

แต่ทันทีที่เขาเริ่มเดินไปที่ประตูทางออก เอสมี ก็ออกมาจากห้องทำงานของเธอ

 

เธอกำลังมองหา มาร์ค แต่ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อสังเกตุเห็น ไรเดอร์

 

“ไรเดอร์!” เธอเรียกเขา

 

ไรเดอร์ ตกใจที่ได้ยินเสียง เป็นเสียงที่เขาไม่อยากได้ยินเลย เขาตระหนักว่านั่นเป็นเสียงของ เอสมี เขาต้องการจากไปอย่างเงียบๆ และไม่รบกวนเธอในสถานที่อันตรายแห่งนี้

 

โชคไม่ดีที่เขาจากไปไม่ได้ เขาหันกลับมามองคนที่เรียกเขา และเป็นอย่างที่เขาคาดไว้ นั่นคือ เอสมี

 

“มากับฉัน” เอสมี พูดขณะที่เธอจ้องไปที่ ไรเดอร์

 

“ดูท่าจะแย่” ไรเดอร์ ถอนหายใจด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวขณะที่เขาเริ่มเดินไปทาง เอสมี

 

เขาเข้าไปในห้องทำงานของเธอ เอสมี ปิดประตูตามหลังเขา

 

“เธอมาที่นี่แต่ไม่มาหาฉันแล้วยังจะแอบออกไป?” เธอพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

เธอนั่งไขว่ห้างบนโต๊ะของเธอพร้อมกับจ้องมองไปที่ ไรเดอร์

 

“อันที่จริง ผมไม่อยากรบกวนคุณ คุณเป็นอย่างไรบ้าง” ไรเดอร์ เอ่ยถาม

 

“ฉันสบายดี แต่ฉันยังคงสงสัย ทำไมเธอไม่โทรหาฉันหลังจากคืนนั้น” เอสมี พูดพร้อมกับทำหน้าบึ้ง

 

“อืม ผมไม่มีเบอร์ของคุณ และผมก็ลังเลไม่กล้ามาที่นี่เพื่อขอเบอร์คุณ” ไรเดอร์ ตอบเธอขณะที่เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเพ่งความสนใจไปที่ใบหน้าของเธอแทนที่จะสนใจจุดอื่น

 

“ทำไมเธอถึงลังเล? เธอคิดว่าเธอสามารถทิ้งฉันไปหลังจากได้ฉันไปแล้วอย่างงั้นเหรอ” เธอพูดด้วยรอยยิ้ม

 

“อืม ผมไม่ต้องการให้หน้าที่การงานของคุณได้รับผลกระทบเพราะผม” ไรเดอร์ พยายามพูด แต่ เอสมี วางนิ้วของเธอบนริมฝีปากของเขาเพื่อหยุดไม่ให้เขาพูด

 

เธอลงจากโต๊ะขณะที่เธอเดินไปข้างหลังของ ไรเดอร์ เธอโอบกอดเขาพร้อมกับเอาริมฝีปากมาใกล้ใบหูของเขามากขึ้น

 

“เธอไม่ยุติธรรมกับฉันขนาดนี้ ฉันรู้สึกว่างเปล่าถ้าไม่มีเธอ” เอสมี กระซิบที่ข้างหูของเขา

 

“เอ่อ..” ไรเดอร์ คิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี

 

“เธออาจจะกังวลว่ามันอาจจะส่งผลกระทบกับฉัน แต่ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้เธอจากฉันไป นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้อยู่กับผู้ชายที่ฉันชอบ” เธอหัวเราะเบา ๆ เมื่อเดินมาถึงด้านหน้า

 

เธอผลัก ไรเดอร์ ไปที่โซฟาจากนั้นก็นั่งบนตักของเขาและจูบริมฝีปากของเขา

 

ไรเดอร์ ทำอะไรไม่ได้จึงเลิกต่อต้าน

 

เขาโอบเอวของเธอเอาไว้พร้อมกับจูบตอบโต้เธออย่างหลงใหล

 

________________________

 

ขณะที่ ไรเดอร์ มอบผลไม้แห่งความสุขที่เป็นของต้องห้ามแก่ เอสมี เพื่อนที่ดีที่สุดของเขาก็อยู่ข้างนอกคลับแล้ว

 

น่าแปลกที่ บาสเตียน มาที่คลับกับผู้หญิงเพียงคนเดียว

 

เขาสามารถเข้าไปในคลับกับหญิงสาวได้อย่างง่ายดาย

 

เมื่อเขาเข้าไปในคลับ สิ่งแรกที่เขาสังเกตุเห็นคือ มาร์ค นั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะ

 

เขาเดินไปหา มาร์ค และนั่งบนเก้าอี้ใกล้เขา

 

แม้ว่าจะมีเก้าอี้อีกตัวอยู่ใกล้ๆ แต่หญิงสาวก็ตัดสินใจนั่งบนตักของ บาสเตียน บาสเตียน ไม่สนใจในขณะที่เขาเริ่มลูบคลำต้นขาของเธอ

 

“เฮ้ มาร์ค ทำไมนายถึงมองช็อกโกแลตด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ” บาสเตียน ถามขณะมองไปที่ มาร์ค ตรงหน้าเขา

 

มาร์ค มีช็อกโกแลตแท่งหนึ่งอยู่ในมือ แต่เขาไม่กินมัน เขาแค่จ้องมองไปที่มัน

 

“ผม…ผมอยากกินครับคุณลุง แต่ถ้าผมกินมันหมดผมก็ไม่รู้ว่าจะไปหามันได้จากที่ไหนอีก” มาร์ค พูดด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะร้องไห้ได้ทุกนาที

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ฉันไม่คิดเลยว่านายจะชอบช็อคโกแลตมากขนาดนั้น ยังไงก็ตาม นายมีเงินตั้งมากมาย นายสามารถซื้อช็อคโกแลตได้มากเท่าที่นายต้องการ” บาสเตียน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นปฏิกิริยาของ มาร์ค

 

“ช็อกโกแลตสูตรพิเศษจากช็อกโกแลตแลนด์ครับลุง มีแค่อันเดียวไม่มีอีกแล้ว” ในที่สุด มาร์ค ก็น้ำตาซึมขณะกอดช็อกโกแลต

 

บาสเตียน ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบของเขา เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเขาไม่อยากมีส่วนร่วมด้วย เขารู้สึกเหมือนกับว่า มาร์ค กำลังกวนทีนเขา

 

“น้าอยู่ไหน” เขาถาม.